Wat is de controverse rondom NAD+?

NAD+-supplementen (zoals NMN en NR) verhogen aantoonbaar de hoeveelheid NAD+ in meerdere weefsels bij mensen, en worden in studies als veilig en goed verdraagbaar beschreven. Maar hogere NAD+-niveaus zijn geen doel op zich: de echte vraag is of je er ook iets van merkt. En daar wringt de schoen.

Op het punt van meetbare gezondheidsvoordelen bij veroudering is het bewijs tot nu toe onduidelijk. Studies zijn klein, doseringen en studieduur lopen sterk uiteen, en grote onafhankelijke onderzoeken ontbreken nog. Of NAD+-suppletie het hart, de stofwisseling of andere orgaanfuncties werkelijk verbetert bij ouder wordende mensen, is niet aangetoond.

Een serieus veiligheidssignaal komt uit kankeronderzoek. In laboratoriumonderzoek en muisstudies hielp NMN (en in mindere mate NAM) pancreaskankercellen overleven én maakte het ze resistenter tegen gangbare chemokuren. Dit effect verscheen in meerdere muismodellen. Bredere aanwijzingen suggereren dat ook andere kankersoorten, zoals acute myeloïde leukemie, sterk leunen op de aanmaak van NAD+. Het verhogen van NAD+ bij mensen met kanker kan dat proces dus aanwakkeren. Er is geen bewijs dat dit ook bij mensen zo werkt, maar het signaal is ernstig genoeg om niet te negeren.

Daar bovenop zijn er fundamentele kennislacunes. De rol van de darmflora bij het omzetten van NAD+-precursoren, het bestaan van afzonderlijke NAD+-voorraden in verschillende delen van de cel, en hoe NAD+ precies wordt afgebroken: dat is allemaal nog onvoldoende begrepen. Zonder die kennis is het moeilijk om suppletie gericht en veilig toe te passen.

Tot slot is er de kwestie van belangenverstrengeling. Meerdere auteurs van veelgeciteerde overzichtsartikelen over NAD+ hebben financiële banden met bedrijven die deze supplementen maken of verkopen. Dat maakt onafhankelijke interpretatie van de beschikbare onderzoeksresultaten lastiger.